Op woensdag 13 mei vertrokken 's morgens om 6:00 uur 7 Pelotonners, t.w. John W., Piër S., Guido E., Mark H., Pierre B., Thijs V. en ondergetekende Koos V. per auto richting de Vogezen in Frankrijk.

Rond de middag werd ons verblijf Petit Vallon, in de buurt van St. Leonard, bereikt alwaar wij gastvrij werden ontvangen door de 2 Nederlandse eigenaars Arja en John en na installatie werd ons een lekkere lunch voorgezet en dat smaakte voortreffelijk na onze reis.

Nadat het eten wat gezakt was werd opgestapt voor een tocht door Koos uitgezet op zijn papieren GPS. Via de Col du Plafond van 620 meter (en we zaten nog niet aan het plafond) werd via Fraize de Col du Bonhomme (949 m) genomen, een mooie vrij geleidelijke niet te steile klim van 9 km lang.

Hier werd gelijk de toon gezet door de Sensaploeg (Mark en Koos) voor de volgende dagen betreffende het klimwerk( enkele jaloerse collega’s hadden het al over die “vazele fietsers”. Vanaf de Bonhomme werd eerst een stuk van de Route du Créte gedaan en na enig klim en daalwerk werd verder al dalend St. Marie aangedaan alwaar in een plaatselijk cafe werd gepauzeerd.



Na de pauze werd de col de St. Marie (772 m) bedwongen die al iets zwaarder werd.



Hierna werd via Bertrimoutier en Ban de Laveline de Col de Mandray (694 m) gedaan, een mooie rustige klim, en vervolgens via St. Leonard en de Anozel (450 m) en de lastig oplopende D 31 terug naar Petit Vallon gefietst. Wat was het koude bier toen lekker bij het nakletsen.
Terug hadden we toch al 93 km a 23,6 gem. en 2200 hoogtemeters op de teller.
Voor s-avonds was het avondeten gemaakt door de vrouw des huizes Arja en dat was wel zo goed dat we gelijk hebben gevraagd de rest van de dagen dit ook te verzorgen.

Donderdag 14 mei 2e etappe Via wederom de Col du Plafond en Fraize was de D 73 gepland maar deze weg was vanwege aardverschuiving (door het noodweer daags ervoor) afgesloten. Daarom werd 1 weg verder genomen en via de mooie D 23 via Le Valtin de klim naar de col de Schlucht (1258 m) gedaan in de langzaam toenemende mist. Boven zat het redelijk dicht en daarom werd weer snel afgedaald naar Soultzeren voor een uitgebreid omelet met koffie. Na deze pauze trok de lucht weer open en werd de pittige Col du Wettstein (882 m) gedaan.



Vervolgens werd na een mooie afdaling weer geklommen naar de Col du Calvaire (1134 m) en de Col du Bonhomme. Hier werd bij madam Trudeau of zo een koffiepauze genomen en daarna weer afgedaald (Koos die een oud vrouwtje begroette met bonjour hoorde achter zich auwhoer en weer kon het spreukenboek worden uitgebreidt) via Fraize en Anauld de Col du Plafond van de andere zijde genomen terug naar ons honk.

Terug toch weer 109 km met 23,3 gem. bij 2000 Hm. 's Avonds werd er getoept, en hier bleek Sensa-kopman Mark de sterkste gevolgd door de Cube-ploeg.

Vrijdag 15 mei 3e etappe Helaas was het regenachtig 's morgens, en de vooruitzichten waren de hele dag regen daarom werd besloten de toerist uit te gaan hangen in de het oude stadje Colmar waar nog veel oude vakwerkhuizen zijn te bewonderen. Wat ook opviel was dat alles een beetje Duits georiënteerd was, zelfs ons middageten was dat, n.l. sauerkraut met worst/ham en spek. Bij vertrek werd dan ook afscheid genomen met “tjuus pruus”.
's Avonds was er weer toepen om plats.

Zaterdag 16 mei afgelaste 3e etappe 's Morgens om half 8 liep de wekker af op de benedenverdieping (Pierre en Koos lagen boven) en effe later de “natuurlijke wekker” met geuraroma (oftewel dikke lucht) die tussen de planken door omhoog steeg (dus bij Pierre en Koos) en als je de wekker niet gehoord had stond je toch graag vanzelf op.

Na het uitgebreide ontbijt (dat was elke morgen zo) werd aangefietst en via Corcieux en Barbey Seroux geklommen naar 710 meter (mooie aanloop) en via Granges sur Vologne naar Gerardmer. Vanaf daar via mooie klim naar Bas-Rupts en na korte afdaling weer verder klimmen naar Col de Grosse Pierre (995 m) Daar werd Pierre eerst bij zijn grote Col-genoot op de foto gezet.

Vervolgens werd afgedaald naar La Bresse en net hierbuiten werd begonnen aan de stevige klim (er leek geen einde aan te komen voor sommigen) naar de Col de Bramont (1170 m).

Vanaf daar werd de route du Crétes opgedraaid. Op advies van Koos werd nog een “stukje” (ca. 1 km steile wand) afgeweken naar het hoogste uitkijkpunt van de route du Crétes de Honeck (1362 m) met bij goed weer zicht op de Mont Blanc.



Na een pauze op de Honeck met omelet en konijnenvoer werd de route des Crétes vervolgd tot aan de Schlucht. Vanaf daar werd afgedaald via Le Valtin en Plaifang waar een koffiepauze werd genomen. Daarna werd nog de Col du Mandray (van de andere zijde als de 1e dag) genomen en via Mandray en de Anozel weer terug naar Petit Vallon gefietst.
Wederom hadden we 109 km met 23 gem. en 2337 Hm gefietst deze dag.
Tijdens het after-biertje werd nog even de grasmaaier, die zich had vastgereden, letterlijk uit de modder getild.

Op zondag 17 mei werd weer huiswaarts gereden en konden we terugkijken op een goed geslaagde en gezellige fietsvakantie in een mooie omgeving op een uitstekende locatie met geweldige verzorging van Arja en John van Petit Vallon.

Verslag van Koos

Vorige pagina