Post van Luuk 6

Geplaatst op 29-5.

Zutendaal 8 mei 2010.

Na een rustperiode van anderhalf á twee weken reed ik een klein koerske in Zutendaal.
De wedstrijd was 90 km en was voor elite/beloften en amateurs A.
Deze koers was voor mij meer een trainingsrit met het oog op de koersen die nog moeten komen. Ik bleef dan ook lekker in de buik van het peloton zitten en kon op deze manier snelheid trainen en interval. Al vrij snel reed er een groep van 13 man weg. Omdat ik in de buik van het peloton reed kon ik niks doen en liet me dus gewoon meebollen.
In de laatste twee rondes had ik een test momentje en reed weg uit het peloton. Er kwamen vier man aansluiten en we bleven een aantal kilometers voor het peloton uitrijden.
Door de rustperiode merkte ik dat de kracht iets was afgenomen en had moeite om echt diep te gaan. Dus eenmaal teruggepakt door het peloton zakte ik weer weg in de buik om zo op het einde nog een sprintje te doen. Plaats 33 werd het vandaag.

 

 

Triptyque Ardennais 14, 15, 16 mei 2010.

Etappe 1,  145 km.

Op donderdag vertrokken we richting de Ardennen om daar vervolgens op vrijdag te starten voor de eerste etappe. Voor de start van de etappe hadden alle ploegen bestaande uit 8 renners een presentatie voor het publiek. Wij als renners werden voorgesteld en kregen van het publiek een applaus. Daarna was het tijd voor de koers. Een etappe die geen meter vlak was zo leek het, het peloton was in de beginfase heel nerveus. Maar dit veranderde toen we op de top van de Baraque Michel waren. Het peloton was flink uitgedund. Dus het was iets makkelijker koersen. Aangekomen op de plaatselijke ronde stonden ons nog meer klimmetjes te wachten. Deze klimmen waren zeer steil en in de finale van zo’n koers weegt dat extra zwaar. Op de eerste steile klim reed een kopgroep weg. Ik moest genoegen nemen met een plaats in een 2e en later een 3e groep.  Ik reed de etappe uit en kon me dus klaar maken voor de volgende zware etappe.
Na elke etappe keerden we terug naar het kasteel wat ons was toegewezen door de organisatie. Hier verbleven de meeste teams voor 3 dagen.
Op de eerste dag hadden we daar al, met alle renners van verschillende ploegen, de hele keuken leeg gegeten. Dat was wel even schrikken voor de koks, zeker omdat er sommige renners nog flinke honger hadden. Deze hadden dus pech en konden wachten tot de volgende morgen om dan een flink ontbijt te nemen.

 

Etappe 2, 150 km.

De tweede dag was ook zeer zwaar weer veel klim werk en een hoge snelheid. De beentjes voelde nog redelijk aan en ik kon me goed van voren handhaven. Ik bleef constant bij de eerste 30 van het peloton rijden samen met 2 ploegmaats.
Na vele klimmetjes en weer een uitgedund peloton kwamen we weer aan op een plaatselijke ronde en daar reden we echt tegen een muur op. Het was een straatje met klinkers dat tussen de huizen omhoog liep. Schatting 20%. Omdat ik net iets te ver zat op dat moment en de weg van breed naar smal ging ontstond er een opstopping en moesten veel renners voet aan de grond zetten; ik helaas ook.
Na een paar keer roepen naar een Meneer Push Push kon ik mijn weg weer vervolgen.
Maar ik slaagde er niet meer in om vooraan in de koers te komen.
Met een groep van ongeveer 30 renners reden we de plaatselijke ronde netjes uit, en kregen een super applaus van de mensen massa op de finish.
Omdat we ons niet meer wilden laten foppen door de keuken in het kasteel besloten we om meteen na de koers op de terug weg een pizza te halen. En deze nog voor het eten weg te werken. Dit smaakte super en in het kasteel aangekomen aten we nog ieder 2 borden rijst met kip en 2 stukken rijstevlaai + toetje + fruit. Om vervolgens ’s morgens weer een broodje of 10 weg te werken. De ploegleider vond ons maar strontmachines omdat we maar bleven eten.

 

 

Etappe 3, 85 en 110 km.

De derde dag zou heel zwaar worden met een ochtendrit van 85km en een middagrit van 110km. Er moesten in totaal 6 plaatselijke rondes gereden worden. De start van de ochtendrit was in de regen, kou en bergop zonder neutralisatie. Dus vanaf de start was het meteen volle bak. De benen werden snel poten van beton en de tong hing op het voorwiel. Wat een heerlijke start van de etappe. Ik overleefde 2 bergjes, maar bij de 3e stond ik met een lege tank, er was niks meer uit te krijgen. En dit alles nog in ronde 1.
Ik kwam in een groepje geloste maar deze hadden geen moraal meer en stopten bij de finish toen ze hun verzorger zagen.
Zo werd een groep van 20 uitgedund tot 2 man. Ik en een Fransman, we moesten nog 2 ronden maar werden tijdens de doorkomst aan de finish uit koers gehaald. Dit betekende dus dat ik de middagrit niet meer mocht starten. Terwijl deze zo goed als vlak was.
Ik had mezelf maar een andere functie gegeven en begon na de finish van 2 ploegmaats met het poetsen van hun fietsen. Om dan ’s middags mee te helpen bij de verzorging.
Een geslaagd weekend, veel afgezien maar wel goed voor de vorm.