Post van Luuk 5

Geplaatst op 3-5.

25 april:  Wim Hendrikx Trofee (Sint-Gilles-Waas/Koewacht)

 De Wim Hendrikx Trofee staat bekend om zijn open vlaktes, veel wind en z’n kasseistroken.Kortom een koers voor de stoempers. De koersomstandigheden waren ideaal: klein beetje wind en een lekker zonnetje; de ingrediënten om lekker veel stof te happen tijdens deze koers.De route was zo gemaakt dat tien kilometer na de start al de eerste kasseistroken opdoken. De ploegleider had ons dan ook de taak gegeven om vanaf het begin van voren te zitten en proberen rond te draaien om zo je plekje voorin het peloton te behouden en dus in een gunstige positie aan de stroken te beginnen. Zo gezegd zo gedaan: op de tweede  kasseistrook waren punten te verdienen voor het kasseiklassement. Voordat de strook begon, had ik de koppositie te pakken door het wringen en duwen in het peloton. Ik besloot dan ook om volle bak te rijden over het beton strookje naast de kasseien.  Ik merkte al snel dat alles op een  lint ging dus ik ging nog harder rijden ook omdat ik het doek van de kasseisprint zag hangen. Het tempo lag zo hoog dat niemand er meer over kwam en ik dus de eerste punten van de dag pakte. Daarna reed ik even weg met vier man maar we werden alweer snel terug gepakt. Omdat er nog vier stroken kwamen in de volgende tien kilometer bleef ik bij de eerste 20 van het peloton rijden. Je hebt het minste last van de kasseien als je vooraan rijdt.  Na deze vier stroken zakte het tempo een beetje.  Het was dus tijd voor de demarrages ik sprong met elk groepje mee maar geen enkel groepje bleef weg.  Dus liet ik me een beetje naar de buik van het peloton zakken om maar zo zuinig mogelijk te rijden. Eenmaal aangekomen op de plaatselijke rondes werden de wegen smal maar het tempo bleef lekker. Dus geen reden tot paniek dacht ik. Tot dat ineens de wind opstak en  het tempo van 45 naar de 55 per uur werd getrokken. Dit was de klap. Ik zat te ver van achteren, en belandde zo in de vierde  waaier. De eerste drie waaiers reden al heel snel naar een voorsprong van twee minuten.En in de finale aangekomen, weet je al dat ze vooraan niet meer stil vallen, en je dus in een kansloze positie zit.  Je komt in een groepje met renners waarvan de moraal al tot in de schoenen is gezakt en het bordje al leeg is. Het tempo zakt dan van dat van coureurs naar een toeristengangetje.Dus weg koers. We werden dan ook ingehaald door de jury, en uit koers gehaald. Ik heb wel een goed gevoel over gehouden aan deze koers alleen te snel berusting gekregen. Volgende keer hoe dan ook vooraan blijven rijden kosten wat het kost. En me niet meer laten verrassen.